Actividades, Letras Galegas, Xornadas Conferencias

chega o día das letras galegas…

TUCHO CALVO
Escritor e xornalista, naceu en Venezuela no 1954 fillo de pais emigrantes. Traballou como xornalista en La Voz de Galicia desde 1976 ata 2010. Como escritor deuse a coñecer con Froito das lembranzas (1981). Publicou ademais as novelas PAE-Século XXI, Telúrico, Luz de abrente e O xabaril branco; os libros de relatos Astra o confín e Corazón entre desertos; o ensaio O legado xornalístico de Valentín Paz-Andrade e a biografía Valentín Paz-Andrade, a memoria do século. Tamén fixo incursións na literatura infantil con A castaña que chegou a árbore e Gatipedro.
Coordinou en La Voz de Galicia as “Páxinas literarias”, nas que se publicou por capítulos a súa novela O xabaril branco con ilustracións de Miguelanxo Prado. Dirixiu tamén a Biblioteca Galega 120, colección básica de literatura en galego, iniciativa do mesmo xornal coruñés que acadou unha gran difusión.
Con Carmela González Boó creou Biblos Clube de Lectores no 2003.

Tucho Calvo. Foto Xoán G. Foto Xoán G.

Sen clasificar

…na voz do pobo.

O pasado venres 21 celebrouse o acto Uxío na voz do pobo, dentro da programación da asociación Eira Vella para conmemorar as Letras Galegas 2010.

No emotivo recital participaron  un grupo de rapaces e rapazas, alumnos do colexio Vales Villamarín, que puxeron voz aos versos sobre o Caurel, o lobo, a choiva e o universo de Uxío Novoneyra. De seguido, continou o recital con varios participantes, que seleccionaron un poema para a homenaxe. O acto  rematou coa lectura  da Letanía de Galicia, na que o numeroso público asistente participou.

Publicacións

Uxío Novoneira

Como ben saberedes, este ano 2010 o Día das Letras Galegas estará adicado ao poeta Uxío Novoneira, o poeta do Caurel. Quixemos lembralo cun fermoso poema que adicou a Betanzos.

POEMA DOS CANEIROS
Betanzos, 1955
MANDEO inorde ó son da noite.

As ondas do río devalaban lenes
levando as barcas soltas pro infindo do mar i a noite.
Sobor das barcas:
as mulleres! o viño! as viandas!

As ondas do río devalaban lenes
levando as barcas soltas pro infindo do mar i a noite.

Comemos e bebemos pra ledicia.

As ondas do río devalaban lenes
levando as barcas soltas pro infindo do mar i a noite.

O viño i as viandas érguenme á lua chea.

As ondas do río devalaban lenes
levando as barcas soltas pro infindo do mar i a noite.

Cando o viño roxo que non perde a coor no cor
xa non abondaba a nosa sede
chegámol´os beizos a vasos máis fondos.

As ondas do río de levalaban lenes
levando as barcas soltas pro infindo do mar i a noite.

As mulleres eran verdadeiras como o viño.

As ondas do río devalaban lenes
levando as barcas soltas pro infindo do mar i a noite.

A medida que o tempo pasaba alongábame da morte.

As ondas do río devalaban lenes
levando as barcas soltas pro infindo do mar i a moite.

No milagre longo coidei seguir nas barcas devalando.

Uxío Novoneira

En: “ Betanzos na voz dos poetas”. 1994